(αναδημοσίευση από εδώ ) Εχω μια φίλη η οποία διδάσκει σε ΑΕΙ και όποτε μπαίνει στο αναγνωστήριο όπου «απαγορεύονται τα υγρά και τα τρόφιμα» τραβάει τα μαλλιά της βλέποντας πολλούς φοιτητές να διαβάζουν απολαμβάνοντας τον φρέντο τους, έτοιμους να τη χλευάσουν αν κάνει παρατήρηση. Αυτό, ως εικόνα, θέτει αμείλικτα ερωτήματα για τους τρόπους που δεν τους έμαθαν στο σπίτι τους. Εχω και έναν φίλο που από τότε που διδάσκει σε αποφοίτους λυκείου σκέπτεται σοβαρά να ζητήσει ψυχολογική υποστήριξη από ειδικό. Δεν ευθύνονται μόνο οι αγενείς τρόποι των «παιδιών». Του είναι, επιπλέον, αδύνατον να αποδεχτεί ότι στην Ελλάδα του 2016 υπάρχει 22χρονος που δεν μπορεί να βρει σε ποιο σημείο του χάρτη βρίσκεται η Λατινική Αμερική - αληθινό περιστατικό. Και που έπειτα από σκέψη, την τοποθετεί εκεί που βρίσκεται η Νέα Ζηλανδία. «Αυτή δεν είναι, κύριε;». Τι να κάνει ο κύριος; Παίρνει υπογλώσσιο και ξεκινάει από τη Γεωγραφία της Α' Δημοτικού: «Μάθημα πρώτο, η πατρίδα μου!». Αυτό είναι μόνο ένα περιστατικό...